W tradycji religijnej islamu miesiąc ramadan, jest miesiącem zwiększonego dobrowolnego posłuszeństwa dla Boga (ta'a). Jest to także czas zwiększonego miłosierdzia i wybaczenia ze strony Boga, a więc wybawienia od ognia piekielnego. Ramadan jest szczególnym darem od Boga dla muzułmanów i wszystkich ludzi. W ramadanie Bóg nakazał post, który należy pojmować jako świadectwo Jego bezgranicznej łaski oraz zesłał w tym czasie Koran, który stał się cudem na wieki.
Post ma dwa wymiary. Jest wymiar ogólny postu, który polega na nie spełnianiu pragnień żołądka i ciała od drugiego świtu, aż po zachód tarczy słonecznej za horyzontem. Drugi wymiar postu, jest jakby uzupełnieniem i dopełnieniem pierwszego. Polega on na trzymaniu się z dala od rzeczy zabronionych, czy to będąc na oczach ludzi, czy będąc z dala od ich wzroku. Post jest więc treningiem duchowym, przez który można doskonalić ducha oraz sprawić, że ciało człowieka skieruje się ku wszystkiemu, co dobre i właściwe. W czasie ramadanu nasze serca winny się oczyścić, a nasze oczyszczone dusze i wnętrza zbliżać się do Łaskawego i Litościwego Boga z nadzieją na wybaczenie i zbawienie. To bardzo ogólne słowa. Jak tego dokonać w praktyce, czy nasza religia wyjaśnia nam drogę? Starajmy się w tym miesiącu nadać wartość podstawowym ideałom islamu.
Na pierwszym miejscu jest ideał nawrócenia ku Bogu (tałba). Nawrócenie ku Bogu w tym miesiącu jest czymś wyjątkowym. Nawrócenie jest obowiązkiem dorosłych, kobiet i mężczyzn, zdrowych psychicznie. Starajmy się poprzedzać każdy obowiązek muzułmański (ładżib) nawróceniem, które polega na zaniechaniu rzeczy złych. Wtedy nasze serca nie będzie spowijał mrok, zajaśnieje w nich światło boże osłaniające nas przed kolejnymi grzechami i kierujące na drogę dobra.
W tym miesiącu wsłuchujmy się w to, co mają nam do powiedzenia uczeni w religii. To oni przypominają nam o przesłaniu naszej religii i wskazują, którędy mamy iść do zbawienia. Pokazują nam, jak stać się panem swego losu, a nie być pod władaniem duszy i jej pragnień. To za ich sprawą zapalają się na nowo lampy wskazujące nam, gdzie stawiać kroki, aby dotrzeć do dobra doczesnego i wiecznego. Ostatecznym celem poszczącego jest osiągnięcie ideału bogobojności (takła).
Człowiek często zapomina o drugim człowieku. Ramadan jest okazją, aby sobie przypomnieć o istnieniu bliźniego. Meczet jest miejscem, gdzie można odnowić stare znajomości, albo zawrzeć nowe. Opowiedzieć o swych problemach i kłopotach, czasem znaleźć na nie rozwiązanie. W meczecie spotykajmy się na przerwaniu postu (iftar), albo na nocnej modlitwie. W meczecie możemy spędzić ostatnie noce ramadanu na poszukiwaniu miłosierdzia i łaski bożej, w noc zwaną Nocą Przeznaczenia.
Przypieczętowaniem ramadanu jest datek, zwany „zakat al-fitr”. Oczyszcza post i może sprawić, że ubodzy muzułmanie spędzą święto syci.
Do kolejnego ramadanu...